Δε μου αρέσει να γκρινιάζω...ούτε να πιέζω...το ξέρω ότι το κάνω συχνά και σας κουράζω...για μένα είστε πάνω από όλους του ανθρώπους που έχουν περάσει απ τη ζωή μου...αλλά κουράστηκα πραγματικά να αγωνιώ να σας δώ και να το επιδιώκω σχεδόν πάντα εγώ. Καταλαβαίνω πως όλοι μας πια έχουμε τη ζωή και τα δικά μας προβλήματα, απλώς εγώ προφανώς σκέφτομαι και αντιδρώ με το δικό μου τρόπο (όπως όλοι)και κάνω το σφάλμα να περιμένω απο σας αυτό που εγώ θεωρώ σωστό και που εμένα θα με γέμιζε...Δηλώνω πλέον σοβαρα, ότι δεν θα ξαναπιέσω και δεν θα σας κουράσω ξανά....(αυτό σημαινει ότι θα προσπαθήσω να αναισθητοποιηθώ...)Επίσης φοβάμαι ότι το συγκεκριμένο blog μοιάζει με μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διατηρήσουμε κάτι που ουσιαστικά δεν υπάρχει...εξ΄ού και το πρώτο συνθετικό..παλιό, αρνούμαι προσωπικά να κοροιδεύω τον εαυτό μου εξυμνώντας το ένδοξο παρελθόν μας....καληνύχτα (νομίζω πως όλοι καταλάβατε πως είμαι η γκρινιάρα φίλη σας Alex)